ก่อนอื่นต้องขอบอกไว้เลยว่า...ผมไม่เคยเขียน space หรือ blog เลย 

อาจจะเคยเขียนไดอารี่มาบ้าง  แต่มันก็นานมาแล้วจนจำไม่ได้ 555

ถ้าเขียนแล้วอ่านไม่รู้เรื่อง  ก็อย่าว่ากันนะคร้าบบบบ  

วันนี้เขียนสเปซกันด้วยเรื่องที่อาจจะดูเครียดๆกันนิดนึงนะ  

เรื่องมันมีอยู่ว่า...ทุกๆวันเวลาผมไปทำงาน ผมจะต้องนั่งรถเมล์แล้วไปขึ้นรถไฟฟ้าต่อ

...แต่วันนี่สิครับผมดันตื่นสาย  ก็เลยต้องรีบไปขึ้นรถเมล์  เดี๋ยวจะสายไปมากกว่านี้

ปกติผมนั่งรถสายไหนก็ได้ที่มันผ่านรถไฟฟ้า  แต่ขอเป็นรถแอร์นะ  ไม่มีแอร์นี่ไม่ไหว อากาศร้อนมากๆ 

วันนี้ดันขึ้นรถคันที่ไม่มีแอร์ (เพราะสายแล้วไงครับ  เจอรถอะไรก็ต้องขึ้นแล้วล่ะ)

พอรถเมล์จอดรับผู้โดยสารตรงป้ายรถเมล์หน้าสนามบิน

(ใครที่เคยผ่านมาแถวนี้ก็น่าจะรู้  ป้ายที่คนรอกันเยอะๆนั่นแหล่ะคับ) 

ผมก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งขึ้นรถมากับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง  ผมคิดว่าเค้ามาด้วยกัน 

เพราะเห็นผู้ชายล้วงไปหยิบของในกระเป๋าถือของผู้หญิงคนนั้น   ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร

ซักพัก...ผมก็เห็นผู้ชายคนนี้จ่ายเงินค่ารถเมล์   แล้วทำไมกระเป๋ารถเมล์ก็ไปเก็บเงินผู้หญิงคนนี้อีก    

ผมก็เริ่มรู้สึกแปลกๆแล้ว   แล้วก็พอดีกับผู้ชายคนนั้น...กำลังจะลงรถเมล์ป้ายหน้าพอดี 

พี่ผู้หญิงคนนั้นก็ค้นกระเป๋าตังค์แต่หาไม่เจอ  ก็เลยลงรถเมล์ไป 

ผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด  ก็เลยตัดสินใจว่าจะลงมาดีมั้ย  

ถ้าลงมา  จะทำยังไงต่อไปดี?  

แล้วผู้ชายคนนั้นจะใช่คนร้ายจริงรึเปล่า? 

ถ้าไม่ใช่ล่ะ? จะเป็นไรรึเปล่าเนี่ยไปกล่าวหาเค้า? 

หรืออยู่ข้างบนรถต่อไปดีกว่า 

เรื่องของคนอื่น  อย่าไปยุ่งเลย  อยู่บนรถแหล่ะดีแล้ว  วันนี้ไปสายด้วย เดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน

ถ้าเป็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ จะทำยังไงกันครับ???

ผม...ตัดสินใจลงจากรถเมล์ 

ผมวิ่งไปเรียกพี่ผู้หญิงคนนั้นก่อน  แล้วจึงวิ่งตามคนร้าย 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมไม่วิ่งตามคนร้ายก่อน  

คงเป็นเพราะว่า ตอนนั้นผมลังเลที่จะวิ่งตาม 

เพราะผมไม่แน่ใจว่า  ผู้ชายคนนั้นจะเป็นขโมยจริงๆรึเปล่า 

ผมไม่รู้ว่าถ้าเค้าไม่ใช่คนร้าย แล้วผมจะทำยังไง 

แต่พอผมก็เห็นเค้าวิ่งหนีไป ผมเริ่มแน่ใจแล้ว  ยังไงก็ต้องวิ่งตาม

ผมวิ่งข้ามสะพานลอยตามไป  ตามไปถึง local road  แต่ก็ไปไม่ทัน  ลองวิ่งไปแถวๆนั่นอีก  

แต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหน ยังไงดีเนี่ย ... กลับไปหาพี่ผู้หญิงคนนั้นก่อนดีกว่า

 (มารู้ทีหลังจากพี่คนนึง  เค้าบอกว่าแถวที่ผมวิ่งตามเข้าไป เป็นถิ่นคนติดยา ) 

สุดท้ายแล้วผมก็วิ่งตามคนร้ายไม่ได้ 

เฮ้อ...เสียใจจริงๆที่ช่วยพี่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ผมเสียใจด้วยนะครับพี่ 

ผมรู้สึกว่า...   

ถ้าผมมีความกล้ามากกว่านี้…กล้าที่จะตัดสินใจตั้งแต่ตอนอยู่บนรถเมล์    

ถ้าผมไม่กลัวคนร้าย…ไม่กลัวว่าเค้าจะมีอาวุธ…หรือไม่กลัวว่าเค้าจะทำร้ายผม

และ...ถ้าผมมีไหวพริบมากกว่านี้  โดยตะโกนออกไปให้คนอื่นจับเค้า 

ก็น่าจะจับขโมยได้ 

ผมไม่ได้อยากจะเป็นฮีโร่อะไรเลย 

ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากวิ่งตามคนร้ายอย่างเดียว 

แต่สุดท้ายผมก็ตามไปไม่ทัน   เฮ้อ...แย่จริงๆ 

ปล.1 ขอขอบคุณพวกพี่ๆที่ช่วยบอกทางที่คนร้ายวิ่งหนีไป  ขอบคุณมากๆครับพี่  แต่ผมดันวิ่งตามไม่ทัน 

ผมขอโทษนะครับ

ปล.2 ขอให้พี่ผู้หญิงคนนั้นโชคดีกว่าวันนี้  ให้ถือว่าวันนี้พี่ฟาดเคราะห์ไปแล้วกันนะครับ  มองโลกในแง่ดีนะครับ ผมคิดว่ายังดีกว่าพี่โดนทำร้ายร่างกายนะครับ  สู้ต่อไปนะครับพี่  

ปล.3 กรุณาอย่าเห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องตลกขบขันนะครับ  เพราะถ้าถึงเวลานั้น ที่คุณโดนแบบเค้ามั่ง  แล้วมีคนมาหัวเราะเยาะคุณ หรืออะไรก็แล้วแต่  ...คุณจะรู้สึกยังไงครับ

ปล.4 เรื่องวันนี้มันไม่เกี่ยวกะชื่อ space เลยว่ะ  ยังไงคราวหน้าคงได้เจอกับ Music is my Life แน่นอน

เรื่องที่เกิดขึ้นนี้  ผมไม่ได้เขียนเพื่อจะโอ้อวด  ไม่ได้เขียนเพื่อจะบอกว่าผมเก่งหรืออะไรทั้งนั้น

ผมไม่ได้เก่ง  ผมไม่ได้เป็นคนดีเลิศเลอ  

ผมแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง และผมอยากจะทำ  แม้ว่าจะทำไม่สำเร็จ แต่ผมก็ได้ทำ

ตัวอักษรใน space เป็นสีดำ  พื้นตัวอักษรใน space เป็นสีขาว

มันคืออะไร??

ผมต้องการจะบอกว่า ไม่ว่าอยู่ที่ไหน  ก็ต้องมีดำและขาว

นั่นก็คือ ความเลว และ ความดี

มันมีอยู่ทุกที่แหล่ะครับ  2 อย่างนี้ 

ผมเขียนเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ เพื่อจะให้ทุกๆคนหันมาทำความดี  ไม่ได้ต้องการจะให้มีคนมาประชดอะไรกัน

เริ่มทำความดีกันซะตั้งแต่วันนี้ดีกว่า  เริ่ม...ก่อนที่มันจะสาย

... เดี๋ยวคราวหน้ามีเพลงเก่าๆใหม่ๆมาแนะนำให้ฟังกันนะคร้าบบบบบ ...